فیل بانان تنها با درک یک نکته و به شکلی ساده و فریبنده بزرگترین موجودات جهان را هنچون مومی که در کف دست آنها باشد به موجوداتی تحت کنترل خود در می آورند .

وقتی فیل هنوز کوچک است یه ژایش را با طناب محک به طنه درختی می بندند ُ فیل کوچک هر قدر که سعی می کند که خودش را آزاد کند ُ نمی تواند .

چند مدتی بعد او دیگر یک فیل کوچک نیست و همه قدرت شگرف او را به عنوان یک فیل بزرگ و قدرتمند به رسمیت می شناسند .

در همین شرایط کافیست که فیل بان ریسمانی نازک را به پای این حیوان گره زده و او را به یک نهال کوچک ببندد .

ثابت شده که در این مواقع اغلب فیلها با همه قدرت زیاد خود ُ هیچ گونه تلاشی برای رها کردن خود به خرج نمی دهند .

چرا ؟؟؟

چون ذهنشان را از کودکی اینچنین شرطی کرده اند که آنها هرگز نمی توانند خود را از بند رها کنند .

پاهای ما آدمها نیز مانند فیلها اغلب به باورهای شکننده گره خورده است و چون به قدرت تنه درخت در مقابل توان خودمان در گذشته ایمان آوردیم ُ توان و شهامت مبارزه را از دست می دهیم و برای همین است که گاهی در عین فیل بودن به شکل دیگری رفتار می کنیم ....

 

...

دوست بداریم به خاطر عشق ورزیدن و به خاطر حس درونی خودمان ...

نه به خاطر گرفتن چیزی!!!بیاموزیم که برای محبت کردن و دوست داشتن نباید منتظر ماند و توقعی داشت ...

هزارن نشانه از این قانون در اطراف ما هست ...

 

پ.ن:

مهربانی زبانیست که لال می تواند با آن سخن بگوید و نا شنوا می تواند آن را بشنود و آن را بفهمد ...


 

نوشته شده توسط یه جامونده در سوم اردیبهشت 1388 ساعت موضوع مذهبی | لینک ثابت