"سیاه و سفید"

تنها در بی چراغی شبها می رفتم .

دستهایم از یاد مشعل ها تهی شده بود .

همه ستاره هایم به تاریکی رفته بود . مشت من ساقه خشک تپشها را می فشرد .

تنها می رفتم . می شنوی ؟ تنها .

آیینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند . درها عبور غمناک مرا می جستند

و

من می رفتم . تو از بیراهه لحظه ها . میان دو تاریکی . به من

                                                                                                       پیوستی .

همه تپش هایم از آن تو باد . چهره به شب پیوسته !

                                                                                              همه تپش هایم .

میان ما سرگردانی بیابانهاست .

بی چراغی شبها . بستر خاکی غربتها . فراموشی

                                                                                                  آتش هاست .

میان ما «هزار و یک شب» جست جو هاست .

پ.ن :

 ای عبور ظریف ! بال را معنی کن ...ای نگاه تحرک ! ای حضور پریروز بدوی ! ای حیات شدید ! ای کمی رفته بالاتر از واقعیت ! ای پرنده ! ای میان سخن های سبز نجومی ! ای قدیمی ترین عکس نرگس در آیینه من ! ای سرآغاز ملون ! ای شب ارتجالی !

ای آسمان ... صدایم را می شنوی ؟

نوشته شده توسط یه جامونده در بیست و ششم مهر 1387 ساعت موضوع دل نوشته ها | لینک ثابت

چقدر آدما جالبند.

يه روز خوشند و يه روز دمق (البته خودمم خيلي اينجوري مي شم) . شايد به خاطر اينه كه خيلي ضعيفيم .

زود تاثير مي پذيريم و زود متحول مي شيم كه به قول يه بنده خدايي اين اصلا خوب نيست كه درستي يا نادرستي حرفش با خودش .

ولي تحول و كمي دگرگوني به نظر من خوبه .

شنيدم تو ژاپن توسعه اينجوري  رشد پيدا كرد كه اونا با حفظ ارزشها و فرهنگ خودشون ، درب كشورشونو  به سمت بازار ها و سرمايه هاي خارجي باز كردند و خيلي هم از اين مطلب سود بردند .

ما هم خوب سعي كنيم با حفظ اصولمون درها رو به روي ديگران باز كنيم .

(اين يه تيكه رو بايد با حس بخوني)

اَه اَه

بسه ديگه . آخه چقدر كلاس ميزاري . چرا ما فكر مي كنيم هميشه همه چيز اونطوري كه ما مي خواهيم پيش ميره ؟ اصلاً كي گفته تو راست مي گي ؟ چرا فكر مي كني مغازه دار جنسشو براي تو كنار ميزاره ؟ اگه يه مشتري بهتر پيداشه ،‌ اونو ارجح تر مي دونه .

حالا بازار تهران تعطيل بشه يا نشه . به حال منو تو تأثير گذاشت ؟ آخه ... ،‌

چرا اينقده نق مي زني ؟ بابا نگرون نباش " آخه من نمي دونم كه ...

خوننده گرامي شما مي تونيد با رمز (...) پي به راز اين مطالب ببريد .

به قول پاسكال : دل دلايلي دارد كه عقل به آن دسترسي ندارد .

نوشته شده توسط یه جامونده در بیست و چهارم مهر 1387 ساعت موضوع اجتماعی | لینک ثابت

آن روز آب چه تر بود .

باد به شکل لجاجت متواری بود .

من همه مشق های هندسی ام را روی زمین چیده بودم .

آن روز

چند مثلث در آب

غرق شدند .

من

گیج شدم

دوری زدم روی کوه نقشه جغرافی :

« آی هلیکوپتر نجات»

حیف :

طرح دهان در عبور باد بهم ریخت .

--------------------------

ای وزش شور " ای شدیدترین شکل "

سایه لیوان آب را

تا عطش این صداقت متلاشی

راهنمایی کن .

پ.ن :

غروب زیباست " اما نه در غربت

نوشته شده توسط یه جامونده در سیزدهم مهر 1387 ساعت موضوع | لینک ثابت

نوری به زمین فرود آمد :

دو جاپا بر شن های بیابان دیدم .

از کجا آمده بود ؟ به کجا می رفت ؟

تنها دو جاپا دیده می شد .      """ شاید خطایی پا به زمین نهاده بود """

ناگاه جاپاها به راه افتادند . روشنی همراهشان می خزید .

جاپاها گم شدند " خود را از روبرو تماشا کردم "

  گودالی از مرگ پر شده بود .

و من در مرده خود براه افتادم . صدای پایم را از راه دوری می شنیدم . شاید از بیابانی می گذشتم .

"انتظاری گمشده با من بود "

ناگهان نوری در مرده ام فرود آمد و من در اظطرابی زنده شدم :::::

دو جاپا هستی ام را پر کرد .

از کجا آمده بود ؟ به کجا می رفت ؟

تنها دو جا پا دیده می شد .

شاید خطایی پا به زمین نهاده بود .

پ.ن:

شب را نوشیدم : و بر این شاخه های شکسته می گریم .

جهنم سرگردان

نوشته شده توسط یه جامونده در هفتم مهر 1387 ساعت موضوع | لینک ثابت