"سیاه و سفید"

یک نفر باید از این حضور شکیبا

با سفره های تدریجی باغ چیزی بگوید .

یک نفر باید این حجم کم را بفهمد " دست او را برای تپش های اطراف معنی کند "

قطره ای وقت

روی این صورت بی مخاطب بپاشد .

یک نفر باید این نقطه محض را " در مدار شعور عناصر بگرداند .

یک نفر باید از پشت درهای روشن بیاید .

گوش کن " یک نفر می دود روی پلک حوادث :::

                                     کودکی رو به این سمت می آید .

----------------------------------------------------------

پ ن ...

از گرفتاری ها گلایه می کنی ... ؟

پیش بندگانم شکایت می بری ... ؟

نمی دانی

کا تا به حال شکایت

نافرمانی ات

را پیش فرشتگان نبرده ام ؟        (برگرفته از کتاب دعواه راوندی)

نوشته شده توسط یه جامونده در بیست و هفتم شهریور 1387 ساعت موضوع | لینک ثابت

گفتم :::

این چشم جاودانه تو

با که اسرار خویشتن گوید ؟؟؟

وین سخن گو نگاه سحر آمیز

با کدام آشنا سخن گوید

                                                            گفت :::

                                                           با آنکه آشنا سخنی

                                                           از دلارام من " به منگوید

پ.ن:::
تا حالا به این فکر کردی که این همه می گیم امام زمان بیا و از این جور حرفا ؟؟؟

حالا تو بگو " آقا بیاد چیکار کنه ؟ ما اونو به خاطر چی می خواهیم؟ من و تو چه کرده ایم برای دیدن یار ...

نوشته شده توسط یه جامونده در بیست و سوم شهریور 1387 ساعت موضوع | لینک ثابت

زیر دندانهای ما طعم فراغت جابجا شد می شد ...

هریک از ما آسمانی داشت در هر انحنای فکر .

هرتکان دست ما با جنبش یک بال مجذوب سحر می خواند .

ما گروه عاشقان بودیم

و راه ما از کنار قریه های آشنا با فقر تا صفای بیکران می رفت .

                                                         ***

برفراز آبگیری خود به خود سرها همه خم شد :

         روی صورتهای ما تبخیر می شد شب

                                 ... و صدای دوست می آمد  به گوش دوست  ...

نوشته شده توسط یه جامونده در هفدهم شهریور 1387 ساعت موضوع | لینک ثابت

برگی روی فراموشی دستم افتاد : برگ اقاقیا !!!

بوی ترانه ای گمشده می دهد " بوی لالایی که روی چهره

                                               مادرم نوسان می کند .

از پنجره

غروب را به دیوار کودکی ام تماشا می کنم .

بیهوده بود " بیهوده بود .

این دیوار " روی درهای باغ سبز فرو ریخت .

زنجیر طلایی بازی ها " و دریچه روشن قصه ها " زیر این

                                                             آوار رفت .

و نگاهم را در بخ

آن طرف سیاهی من پیداست :::

روی بام گنبدی کاهگلی ایستاده ام " شبیه غمی ...

ار غروب ریخته ام .

روی این پله ها غمی " تنها " نشست ...

نوشته شده توسط یه جامونده در دوازدهم شهریور 1387 ساعت موضوع | لینک ثابت

در ابعاد  این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم .

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است .

و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد .

و خاصیت عشق این چنین است .

زندگی واژه ایست که از دیرباز مضحکه دست آدمهاست .

که در این سناریو زمانیکه از مادر متولد شدم صدایی دلنشین گوشم را

نوازش بخشید که گوش کن تا بشنوی صدای ظلمت نامردی را

بدو گفتم کیستی ؟؟؟

گفت : عروسکی هستم که تو فردا با آن بازی خواهی کرد .

اما حال با گذشت زمان " عروسکی شدم که او مرا به بازی گرفت ... چرا ؟؟؟

نوشته شده توسط یه جامونده در دوم شهریور 1387 ساعت موضوع | لینک ثابت