"سیاه و سفید"

ای دو سه تا کوچه زما دورتر

نغمه تو از همه پرشورتر

                                         کاش که این فاصله را کم کنی

                                                               محنت این قافله را کم کنی

کاش که همسایه ما می شدی

       مایه آسایه ما می شدی

 

                                        هر که به دیدار تو نائل شود

                                          یک شبه حلال مسائل شود

 

دوش مرا حال خوشی دست داد

   سینه من را عطشی دست داد  

 

                                                    نام تو بردم لبم آتش گرفت          

                                                  شعله به دامان سیاوش گرفت

 

      نام تو آرامش جان من است

        نامه تو  خط  امان من است

                                                         ای نگه ات خواستگه آفتاب

                                                       بر من ظلمت زده یک شب بتاب

 

          پرده برانداز زچشم ترم

          تا بتوانم به رخت بنگرم

 

ای نفست یار و مددکار ما

کی و کجا وعده دیدار ما ؟

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط یه جامونده در بیست و دوم فروردین 1387 ساعت موضوع | لینک ثابت

ملت عشق از همه دین ها جداست      عاشقان را مذهب و ملت خداست

 

در زندگی جوامع امروزی که یکی از باز ماندن در خمیردندان می نالد، دیگری از افتادن موهای ریش دیگری در دستشویی شکوه می کند، حفظ عشق چقدر دشوار و حتی گاهی غیرممکن است!!!

در زندگی روزمره، در عادات فردی و در سلیقه های شخصی این نوع طرز برخوردها می تواند برای طرفین تنش و حتی کشمکش به ارمغان بیاورد و نه عشق رمانتیک.

 مولوی معتقد است که نمی توان به این مقوله دست یافت و اسرار آن را آشکار کرد.

در نگنجد عشق در گفت و شنود     عشق دریایی ست، قعرش ناپدید

قطره های بحر را نتوان شمرد       هفت دریا پیش آن بحری ست خرد

                                                                                       «مثنوی، دفتر پنجم» 

بنابراین عقل در مقام شرح عشق، عاجز است. اگر چه تفسیرهای عقل می تواند تا اندازه ای روشنگر باشد ولی عشق بی زبان، شفاف تر و گویاتر است. 

گرچه تفسیر زبان روشنگر است      لیک عشق بی زبان و روشن تر است

چون قلم اندر نوشتن می شتافت            چون به عشق آمد قلم بر خود شکافت

چون سخن در وصف این حالت رسید      هم قلم بشکست، هم کاغذ درید

عقل در شرحش چو خر در گل بخفت      شرح عشق و عاشقی هم عشق گفت

 

اگر انسان عشق را داشته باشد ، می تواند آن را ببخشد و اگر آن را نداشته باشد، چیز دیگری برای بخشیدن ندارد.

انسان عاشق همواره در لحظه حال زندگی می کند و زیبایی در زمان زیستن را دوست دارد. عاشق بودن تنها یک احساس شدید نیست ، بلکه تصمیم است، قضاوت است، قول است. اگر عشق فقط یک احساس بود، دیگر پایداری این قول که همدیگر را تا ابد دوست خواهیم داشت مفهوم پیدا نمی کرد.

                                                                                «مثنوی، دفتر اول»

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط یه جامونده در شانزدهم فروردین 1387 ساعت موضوع | لینک ثابت

                              دلم را آهسته حمل کنید، شكستنی‌ست!

 

... و من، هنوز چشم انتظار بر لب جاده دل نشسته‌ام... می‌بینی مرا؟... همان که تنهای تنهاست... مثل همیشه... کفش‌ها را به گوشه‌ای انداخته و محو تماشای پایین رفتن قرص غمناک و سرخ رنگی است که تمام التهاب یک روز را با خودش می‌برد. همان که خودش را با سنگ ریزه‌های کنار جاده مشغول کرده است... آه... از ندبه پر امید صبح تا نوحه دلتنگی غروب فاصله‌ای است به اندازه یک قلب بی‌قرار... هنوز امیدوارم... نه به اندازه صبح... به اندازه یک مژه بر هم  زدن... به اندازه آن مقدار از خورشید که هنوز رخ در نقاب کوه نکشیده... شاید بیایی از پس آن درخت... آن بید مجنون که دید مرا به انتهای جاده کور کرده... بیایی با آن لبخندی که تصویرش همیشه با من است... لبخندت چقدر زیباست...

 

مردم از کنارم می‌گذرند و به اشک‌هایم می‌خندند... شاید دیوانه‌ام می‌پندارند... باک نیست!... بر این شب زده خراب دوره گرد حرجی نباشد آن هنگام که چون تویی دلدارش باشی... آخ... غروب شد آقا... دیگر خورشید در افق نیست. جمعه به شب رسید... بید مجنون می‌رقصد زیر نسیمی که صورت خیسم را به بازی گرفته... سردم می‌شود... ای کاش بودی و با عبایت شانه‌های ارزانم را گرما می‌بخشیدی... از خدا بخواه زنده‌ام نگاه دارد... وعده من و شما جمعه دیگر... همین‌جا... کنار خرابه دل...

 

 

چنین که یخ زده ایمان من اگر هر روز      هـزار بـار بـیاید بـهار کـافـی نـیست

خودت دعـا کن ای نازنین که برگردی      دعای این همه شب‌زنده‌دار کافی نیست

 

صورت خیس از اشکم زیر هجوم داغ غربت به سله نشسته... نمی‌دانم پشت کدام دیوار این شهر آهنی، یاد شما را جا گذاشته‌ام... دیوارها چقدر بلندند... بلند به اندازه قامت گناهانم... قد و قامت توبه‌هایم آنقدر کوتاه شده که حتی پرچین‌های باغ سرما زده همسایه هم برایم به دیوارهای برجی می‌ماند تسخیر ناشدنی.

آقا جان دست دلم را بگیر... همان که توبه‌هایش مایه خنده فرشته‌ها شده... همان که هیچ آبرویی ندارد پیش خدا... همان که هنوز به عشق جمعه‌هایت زنده است... همان که دیشب برای آخرین بار توبه‌اش را ریختم توی جعبه‌ای از امید و دادمش دست فرشته‌ای که برساندش دست خدا... روی جعبه نوشته شده بود...

«آهسته حمل کنید، محتویات این جعبه شکستنی است».

پ . ن :

اولین مطلب سال ۱۳۸۷ امیدوارم سال خوبی رو شروع کرده باشید . 

لطفاْ در را آهسته ببندید . 

چقدر افکارتون آشناست . 

ما منتظر خرید شما هستیم .  

 

نوشته شده توسط یه جامونده در چهارم فروردین 1387 ساعت موضوع | لینک ثابت